Karin van der Waals, 15 januari 2012
Spanje , Guaro 17°

Ollie

Hoi lieve allemaal,

Er is bijna een einde gekomen aan mijn tijd in Guaro. Ik heb de doelen gehaald die ik mezelf had gesteld.

Drie maanden heb ik dagelijks gemiddeld zeven uur geschreven, met het idee om het manuscript rond deze periode aan een uitgever aan te bieden. Dat is niet het geval. Vaak vergat ik dat ik lang geen schrijfster ben, alleen al de achterstand qua scholing was een bijna onhaalbare kloof. Ik ben nooit verder gekomen dan de huishoudschool. En met negen lasdiploma’s in mijn zak schrijf ik geen boek… Aangezien ik uit een Jordanese familie kom, heb ik de verschrikkelijk hardnekkig teveelé bijvoeglijke voornaamwoorden uit mijn systeem moeten bannen. Ook het opvolgend schrijven was een probleem. Vaak begon ik met de clou en dan pas het verhaal, als je allereerste mop… Door de hulp van Karin Spaink en Margriet Goddijn ben ik in staat nu te schrijven wat ik werkelijk wil vertellen. De fundering is gelegd…

Een boek schrijven gaat in lagen. Keer op keer als ik de tekst lees ontdek ik betere zinnen en mooiere woorden. Of ik herinner mij plots een gebeurtenis wat belangrijk is voor het verhaal. Het lijkt op musiceren: Net zo lang doorgaan tot de juiste toon dáár is.
Aangezien Manuel een grote rol speelt in mijn verhaal vertrek ik 19 januari opnieuw naar Ayacucho. Zoals jullie eerder hebben gelezen heeft hij intensief meegewerkt aan het boek. We hebben nog een hoop te bespreken. Nu krijg ik eindelijk de gelegenheid om het graf van Jhoel Alex te bezoeken. Het boek wordt immers opgedragen aan hem.
Alvorens ik schreef wandelde ik vanaf het appartementen complex La Molineta naar het dorp Guaro. Een behoorlijke steile wandeling van 45 minuten. Ik dronk een kopje koffie bij de bodega. Vaak maakte ik een praatje met deze of geen, daarna liep ik weer terug. Dat was vijf dagen per week mijn vaste ritueel.

Bianca – de beheerster van dit
complex - zei op een ochtend: ‘Waarom neem je Ollie de hond niet een keer mee, die vind dat heerlijk!’ Olivier was een aangelopen straathond die zijn plek op La Molineta had gevonden. Hij had geen staart en bijzondere groen-bruine ogen. Hij zat als een pinguïn en had een Haré Chrisna streepje op zijn voorhoofd.

Ollie kwam naar me toe als hij me over de metalen trap omhoog hoorde lopen. Vervolgens wachtte hij dagelijks bij de trap tot ik omhoog kwam. Al snel zat hij kwispelend – met z’n stompie – voor mijn deur en later blafte hij rond de klok van negen - naast mijn slaapkamerraam - of het niet eens tijd werd…

Toen ik boodschappen haalde bij een supermercado in Guaro dacht ik dat Ollie op me zou wachten. Dat deed hij wel vaker. Behalve die ene keer. Ik heb het hele dorp roepend en fluitend afgelopen op zoek naar mijn vriend. Ollie was spoorloos. Toen ik terug kwam op het complex lag hij als een blok te slapen in de zon. Even slaakte ik een zucht…

Het was een hond van de bergen. Hij leefde buiten, dag en nacht. Hij rende achter krekeltjes aan en blafte schel tegen vogels in de bomen. Ze vlogen altijd weg… Wanneer ik uitrustte tijdens het wandelen kwam hij naast me liggen. Als er een auto aankwam school hij achter mijn benen en als er een andere hond te dicht in mijn buurt kwam, waarschuwde hij voorzichtig met z’n lip omhoog. Ingeval er een vrouwtje met lekkere geurtjes rondliep vloog hij erop af en veroverde haar met z’n charmes. Hij liep als mijn schaduw naast me. Alleen met oversteken hoefde ik een riem om te doen. Zo’n hond zocht ik nou! Hij was hét perfecte reismaatje.

Na drie maanden kreeg Ollie kreeg last van diarree en werd dun. Ik gaf het door aan Bianca. Ze kocht een wormenkuur en ik gaf hem een aangepast dieet. We hoopte dat dat de kwaal zou wegnemen. Hoe dun hij ook werd, elke morgen maakte hij zowat een koprol als we de berg opliepen. Toen Ollie steeds magerder werd en zijn vacht uit begon te vallen praatte ik tegen hem tijdens het uitrusten. ‘Ol, als je dood gaat, wat ik begrijp want dat hoort nou eenmaal bij het leven, kan je mij dan een andere hond sturen, zo één als jij? zei ik bezorgt en aaide over zijn magere lijf.

Ollie werd slechter. Ik stelde voor om met hem naar een dierenarts te gaan. Het bleek dat Ollie vol parasieten zat en zijn longen waren er slecht aan toe. Na een antibiotica kuur werd hij zieker en zieker. Zoals het in de natuur gaat nam hij de benen om te gaan sterven in de bergen. Na twee dagen vond ik hem half dood langs de weg. Ik pakte hem op en nam hem mee naar mijn appartement. We hebben nog een laatste poging gedaan om hem te redden. Hij kreeg bij de dierenarts een infuus en bleef een nacht. Deze hond die alleen maar de vrijheid kende lag nu met een naald in zijn arm in zijn eigen uitwerpselen in een kooi. De dag daarop was hij zieker dan ooit… We besloten om Ollie uit zijn lijden te halen en hem in te laten slapen.

Met zijn riem in mijn hand ben ik de berg opgegaan. Alle plekken waar we zaten heb ik mijn ogen uit m’n kop gejankt. Ik wist niet dat een dier zoveel kon los maken. Ik zou toch wat gewend moeten zijn qua verdriet zou ik denken. Het kruis in de bergen waar ik voor Jhoel Alex bloemen leg heb ik een kaars gebrand en één van zijn botten neergelegd. Dat kruis heeft zijn dienst inmiddels dik bewezen. Het bot was de volgende dag weg…

Door toeval ontdekte wij op 1e kerstdag een nest met jonge puppy’s pal bij het complex. Dat was op de dag dat Ollie de bergen in verdween. Ik had al een tijdje een zwart vrouwtje zien rond scharrelen. Ze vrat vaak het eten van Ollie op. Een van de puppy’s leek verdomd veel op Ollie.

Nadat ik mijn tranen had gedroogd en na een tijdje alles weer op een rijtje had keek ik eens goed naar dat puppy dat zo op Ollie leek. Zou Ollie mijn woorden hebben gehoord… Heeft hij een hondje als hemzelf gestuurd? Ik had het immers gevraagd… Toen dat hondje met een Haré Chrisna streepje op zijn voorhoofd als een pinguïn ging zitten wist ik het. Dit is de zoon van mijn beste vriend. Ik noem hem Ko Olivier, roepnaam Ko.

Ik blijf tot 19 februari in Peru. Ko blijft tot die tijd in het nest en leert de codes van het hond zijn in de bergen. Bianca zal zorg dragen.
Als ik terug uit Peru ben haal ik Ko in Guaro op om met hem door te reizen naar Portugal. Daar ga ik verder met het boek. Het bevalt me goed om te schrijven en te lopen in de bergen. Portugal is zacht van energie en de taal zó prachtig. Hoe lang ik blijf… zou ik niet weten. Alle voorgenomen plannen zijn verschoven of verandert. Ik doe geen uitspraken meer over tijd. Het duurt zolang het duurt. Dat is het bijzondere van een avontuurlijk leven, je weet nooit wat er gebeurt!

Tot zover een update vanuit España.


Liefs van Karin.

Naar Karin Johanna in Spanje bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl